Υπάρχουν πολλών μορφών παγίδες για την Touta. Οι καλύτερες συνδυάζονται με φερομόνες, που είναι σεξουαλικές ορμόνες της Touta, οι οποίες προσελκύουν τα αρσενικά κάνοντάς τα να νομίζουν ότι στην παγίδα βρίσκονται θηλυκά έτοιμα για ζευγάρωμα.

Στην αρχή της καλλιεργητικής περιόδου, όταν ο πληθυσμός της Touta είναι σε χαμηλά επίπεδα, οι παγίδες συλλαμβάνοντας τα αρσενικά, καθυστερούν πολύ την αύξηση του πληθυσμού και άρα τις ζημιές στην φυτεία.

Πολλοί παραγωγοί παραβλέπουν αυτό και εγκαθιστούν τις παγίδες όταν έχει εκδηλωθεί η προσβολή. Τότε, όμως, οι παγίδες είναι λιγότερο αποτελεσματικές. Βεβαίως, στα κλειστά θερμοκήπια, καθώς μία παγίδα μπορεί να πιάνει 300 άτομα την ημέρα, μπορεί να είναι αρκετά αποτελεσματικές, αρκεί να υπάρχουν 5 και πάνω παγίδες στο στρέμμα.

[bs-quote quote=”Φαίνεται ότι τα βέλτιστα χρώματα για τις παγίδες είναι το λευκό και το κόκκινο.” style=”style-18″ align=”center”][/bs-quote]

Οι καλύτερες παγίδες αποτελούνται από μικρές λεκάνες, όπου τοποθετείται μίγμα νερού και απορρυπαντικού ή ελαίου για να πνίγονται οι τούτες. Στο κέντρο των παγίδων εξέχει μία πλαστική προεξοχή, στην οποία τοποθετείται η φερομόνη.

Παγίδες με φως και φερομόνη

Ο πιο εξελιγμένος τύπος παγίδας (τύπου Ferolite) έχει στο κέντρο της λεκάνης ένα μικρό φως που εκπέμπει στο σωστό μήκος κύματος για να προσελκύει τις τούτες το βράδυ, όταν είναι δραστήριες. Εννοείται ότι και εδώ υπάρχουν δύο μικρά δοχεία για να τοποθετείται η φερομόνη. Η παγίδα Ferolite είναι η μόνη που συλλαμβάνει και θηλυκά έντομα ελέγχοντας ακόμα πιο αποτελεσματικά την προσβολή.

[bs-quote quote=”Σημαντικό: ανανεώνουμε την φερομόνη κάθε 6 εβδομάδες!” style=”style-18″ align=”right”][/bs-quote]

Πώς τις χρησιμοποιούμε

Αν θέλουμε μόνον να παρακολουθούμε τον πληθυσμό της Tuta, τότε φθάνουν 2 παγίδες το στρέμμα. Αν θέλουμε, με την  παγίδευση, να καθυστερήσουμε ή να ελέγξουμε την προσβολή, τότε χρειάζονται 4 ή 5 παγίδες και πάνω στο στρέμμα.

Οι μελέτες έχουν δείξει ότι οι παγίδες που τοποθετούνται στο έδαφος πιάνουν πιο πολλά έντομα από αυτές που τοποθετούνται σε ύψος 0,5 ή 1 μέτρου. Επίσης, οι παγίδες που βρίσκονται στο κέντρο ή στην νότια πλευρά της καλλιέργειας πιάνουν πιο πολλά έντομα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε να γεμίζουμε την λεκάνη της παγίδας με μίγμα νερού και απορρυπαντικού ή ελαίου, ώστε να πνίγονται τα έντομα που πέφτουν μέσα.  Σημαντικό είναι να ανανεώνουμε την φερομόνη κάθε 6 εβδομάδες.

Στην Βραζιλία, το όριο για ράντισμα με εντομοκτόνα τοποθετείται στο όταν συλλαμβάνονται περίπου 45 άτομα Tuta την ημέρα σε κάθε παγίδα, ενώ στην Χιλή το όριο έχει τοποθετηθεί στα 100 άτομα την ημέρα σε κάθε παγίδα.

Είναι μία μηχανή που κινείται με ένα επαναφορτιζόμενο δραπανοκατσάβιδο και έχει ένα μαχαίρι κοπής, υφασμάτινα «δάχτυλα» που μαζεύουν τα κομμένα φύλλα και ένα χώρο συλλογής.

Στην περίπτωση του σπανακιού, επιτρέπει την συλλογή φύλλων μικρότερων, που πωλούνται ακριβότερα, αλλά και κανονικών. Χρησιμοποιώντας την μηχανή, μπορείτε να μαζέψετε σπανάκι σε πολλά χέρια, αυξάνοντας την στρεμματική απόδοση πάρα πολύ. Επίσης, καθώς δεν μαζεύετε τις ρίζες και την βάση των φυτών, παρά μόνον τα φύλλα, έχετε ένα προϊόν καθαρό που προτιμάται από τους καταναλωτές και πιάνει μεγαλύτερη τιμή στην αγορά.

Η ύπαρξη τέτοιας μηχανής στον λαχανόκηπο, επιτρέπει την καλλιέργεια σαλάτας μικρών φύλλων (baby leaf), που ουσιαστικώς είναι ασύμφορη σε μικρή κλίμακα, αν η συλλογή πρέπει να γίνει με το χέρι. Ως τώρα, αυτό γινόταν μόνον σε μεγάλη κλίμακα, χρησιμοποιώντας παρελκόμενα τρακτέρ με κόστος πάνω από 10.000€.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ (αγγλικά).

© 2017 Άρης Παπαχρήστου – Επιτρέπεται η αναδημοσίευση με link προς το Hortis.info

Η βασική αρχή είναι ότι χρησιμοποιούμε ένα φλόγιστρο γκαζιού για να καταστρέψουμε τα ζιζάνια. Αυτό είναι πιο αποδοτικό σε ζιζάνια μικρά σε μέγεθος, πχ στο πρώτο ζευγάρι πραγματικών φύλλων. Δεν είναι αποδοτικό σε πολυετή ζιζάνια όπως κύπερη, όπου απλώς καίγεται η υπέργεια βλάστηση και αυτή αναβλαστάνει.

Μπορείτε να ξεκινήσετε με ένα απλό φλόγιστρο με μακρύ χερούλι από ένα κατάστημα εργαλείων και μία μικρή μπουκάλα γκαζιού, πχ 3-5 κιλών. Από εκεί και πέρα, πολλοί παραγωγοί φτιάχνουν αρκετές πατέντες με κατασκευές που καλύπτουν την φλόγα από πάνω, κατευθύνοντάς την στο έδαφος, ώστε να ζεσταίνονται καλά τα πάνω χιλιοστά του εδάφους, ώστε να σκοτώνονται εκτός από τα ζιζάνια και έντομα και ασθένειες που μπορεί να είναι εκεί.

Καθώς η θερμοκρασία της φλόγας μπορεί να είναι της τάξης των  1.200 ^oC , αρκεί ελάχιστη επαφή, κάτω από δευτερόλεπτο, με τα μικρά φυτά των ζιζανίων για να καταστραφούν αυτά. Δεν χρειάζεται να αποκτήσουν αυτά καφέ χρώμα. Φλογίζουμε, κινώντας το φλόγιστρο αριστερά-δεξιά (όταν έχουμε το απλό μονό) ενώ περπατούμε αργά, με ταχύτητα της τάξης των 2 km την ώρα. Αν έχουμε πατέντα με περισσότερα φλόγιστρα, απλώς σπρώχνουμε την κατασκευή με αυτήν την ταχύτητα.

Εννοείται ότι αυτή η τεχνική είναι απολύτως συμβατή με την βιολογική καλλιέργεια.

© 2017 Άρης Παπαχρήστου – Επιτρέπεται η αναδημοσίευση με link προς το Hortis.info

Μία άλλη χρήση της εδαφοκαλύψεως, που μπορεί να προσφέρει πολλά είναι και η ακόλουθη:

Πριν σπείρουμε ή φυτέψουμε τα λαχανικά μας, προετοιμάζουμε καλά το έδαφος, το σχηματίζουμε ή όχι σε τραπέζια και ποτίζουμε καλά. Μετά σκεπάζουμε το έδαφος με μαύρο καλό πλαστικό ή πανί εδαφοκαλύψεως, που δεν επιτρέπει το φως να φθάσει στο έδαφος, αλλά και το κρατάει υγρό.

Έτσι, όσοι σπόροι ζιζανίων βρίσκονται κοντά στην επιφάνεια φυτρώνουν (αναλόγως της εποχής). Σε περίπου 15 μέρες ή περισσότερο, σηκώνουμε την εδαφοκάλυψη και καίμε τα φυτρωμένα ζιζάνια. Στην συνέχεια, σπέρνουμε ή φυτεύουμε, χωρίς να επεξεργασθούμε άλλο το έδαφος.

Οι σπόροι μας φυτρώνουν χωρίς ανταγωνισμό από ζιζάνια. Στην συνέχεια, αν φυτρώσουν, θα φυτρώσουν πολύ λιγότερα ζιζάνια. Έτσι εξοικονομούμε τόσο σε ζιζανιοκτόνα όσο κυρίως σε εργατικά για βοτάνισμα. Η εξοικονόμηση εργατικών είναι, βεβαίως, μεγαλύτερη σε χορταρικά, όπου το βοτάνισμα είναι δυσκολότερο. Εδώ, γλιτώνουμε και εργατικά στην συλλογή, καθώς μπορεί να γίνει πιο εύκολα και πολύ πιο γρήγορα χρησιμοποιώντας ειδικά εργαλεία. Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε ότι θα μαζέψουμε μαζί και ζιζάνια, υποβαθμίζοντας το προϊόν.

Την περίοδο των βροχών, η εδαφοκάλυψη μπορεί να προσφέρει και μία άλλη υπηρεσία: κρατάει το έδαφος πιο στεγνό και μπορούμε να μπούμε να φυτέψουμε ή να σπείρουμε πολύ πιο γρήγορα.

Τα πλαστικά για εδαφοκάλυψη μπορεί να διαφέρουν αναλόγως της χρήσης.

• Αν θέλουμε εδαφοκάλυψη μόνον για μία περίοδο και για να φυτέψουμε σπορόφυτα, τότε μας αρκεί μαύρο πλαστικό πάχους γύρω στα 20μm (μικρά). Όμως, αυτά τα πλαστικά, αν και ευκολύνουν, είναι τελικώς ακριβότερα καθώς χρησιμοποιούνται μόνον μία φορά.
• Για καλλιέργειες μεγαλύτερης διάρκειας και επαναχρησιμοποίηση, συνιστώ τα διπλά φύλλα πλαστικού, μαύρο κάτω και ασημί μεταλλιζέ πάνω. Έχουν όλα τα πλεονεκτήματα των άλλων και, επί πλέον, η ασημί επιφάνειά τους είναι εντομοαπωθητική και διώχνει μελίγκρες, αλευρώδη και άλλα έντομα. Ακόμα, καθώς η ασημί επιφάνεια δεν θερμαίνεται όσο το μαύρο, γλυτώνουμε εγκαύματα στα μικρά φυτά πριν μεγαλώσουν και σκιάσουν το πλαστικό.
• Για την τεχνική, που περιγράφεται παραπάνω, για τα ζιζάνια, καλύτερα είναι τα ασπρόμαυρα φύλλα ενσίρωσης (τα απλά). Το γεωύφασμα, καθώς είναι περατό στην υγρασία, δίνει λιγότερο ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Εννοείται ότι η εδαφοκάλυψη είναι απολύτως συμβατή με την βιολογική καλλιέργεια.

© 2017 Άρης Παπαχρήστου – Επιτρέπεται η αναδημοσίευση με link προς το Hortis.info

Όταν τα κηπευτικά σπέρνονται σε σειρές, παρατηρούμε πολλά πλεονεκτήματα:

1. Γλιτώνουμε 30-50% σε ποσότητα σπόρου.
2. Το βοτάνισμα και το αραίωμα των φυτών γίνεται πολύ πιο εύκολα και γρηγορότερα.
3. Φθάνουν πιο γρήγορα στην συγκομιδή
4. Αποκτούν μεγαλύτερο μέγεθος και καλύτερο σχήμα (πχ παντζάρια, ραπανάκια)

Για να σπείρει κάποιος σε σειρά, δεν χρειάζεται κάτι πολύπλοκο. Υπάρχουν στο εμπόριο απλές μηχανές γραμμικής σποράς που σπρώχνονται με το χέρι. Σε 1 ώρα, μπορεί κάποιος εύκολα να σπείρει πολύ πάνω από στρέμμα (αναλόγως του είδους του σπόρου και της πυκνότητας).

Οι μηχανές αυτές έχουν:

• Ένα υνί που ανοίγει, σε ρυθμιζόμενο βάθος, ένα αυλάκι για την σπορά.
• Ένα δοχείο σπόρων.
• Ένα σύστημα, συνήθως με δίσκους, που παίρνει έναν έναν τους σπόρους και τους ρίχνει στο αυλάκι που άνοιξε το υνί.
• Μία αλυσίδα ή άλλο σύστημα, που ρίχνει χώμα πάνω στον σπόρο.
• Μία ρόδα που πατάει το χώμα πάνω από τον σπόρο.

Το κόστος τους κυμαίνεται από 150-500 € και τα λεφτά τους τα ξεπληρώνουν αμέσως!

© 2017 Άρης Παπαχρήστου – Επιτρέπεται η αναδημοσίευση με link προς το Hortis.info