Το χώμα είναι ένα ολόκληρο οικοσύστημα.  Είναι αποθήκη θρεπτικών στοιχείων, είναι αποθήκη νερού και συντηρεί την ζωή. Η ζωή ξεκινά και τελειώνει στο χώμα.

Προωθούμε την μονοκαλλιέργεια σε τεράστια κλίμακα. Όμως, η μονοκαλλιέργεια στο έδαφος, απλώς δεν προχωρά.

[bs-quote quote=”Σήμερα, ενώ τρώμε τα διπλά λαχανικά από ό,τι την δεκαετία του 1970, παίρνουμε όλο και λιγότερα ιχνοστοιχεία, βιταμίνες και άλλα θρεπτικά συστατικά.” style=”style-7″ align=”left”][/bs-quote]

Προσπαθούμε να καλλιεργούμε τρόφιμα σε πολύ χαμηλές τιμές, τεχνητώς χαμηλές τιμές. Οι αυξημένες αποδόσεις των καλλιεργειών οφείλονται σε μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες. Έτσι, τρώμε υδατάνθρακες προσλαμβάνοντας ολοένα και λιγότερα απαραίτητα συστατικά. Τρώμε, απλώς, ζάχαρη.

Καλλιεργώντας με πολύ απλά συστήματα μονοκαλλιέργειας σε τεράστιες εκτάσεις, αναγκαζόμαστε να τα προστατεύουμε με μερικά πολύ κακά χημικά.

Ο φυσικός πόρος, που του δίνουμε λιγότερη σημασία είναι το έδαφος. 100.000.000 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης εξαντλούνται κάθε χρόνο και βγαίνουν από την παραγωγή.

Ο σχηματισμός καινούργιου καλλιεργήσιμου εδάφους παίρνει χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια, πριν μπορέσουμε να το καλλιεργήσουμε.

Αυτή την στιγμή αντιστοιχούν κάπου 2 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης σε κάθε άνθρωπο. Όμως, ο πληθυσμός μεγαλώνει εκθετικώς και εμείς καταστρέφουμε πολύ γρήγορα το έδαφος.

Το καλλιεργήσιμο έδαφος είναι πολύ ρηχό, ανάμεσα σε λίγα εκατοστά και περίπου ένα μέτρο. Καταλαμβάνει όλο τον χώρο ανάμεσα στα βράχια και την ζωή.

Ένα τετραγωνικό εδάφους περιέχει περισσότερα βακτήρια από όσους ανθρώπους υπάρχουν στην γη. Τα βακτήρια αποδομούν όσες ουσίες βρεθούν εκεί, αλληλεπιδρούν με τα πάντα.

Μετά υπάρχουν οι μύκητες. Αυτοί επεξεργάζονται τα θρεπτικά του εδάφους ώστε να γίνουν διαθέσιμα από τα φυτά.

Τα φυτά και το έδαφος, στην διάρκεια της εξελίξεως, έχουν δημιουργήσει ένα καλορυθμισμένο οικοσύστημα. Τα φυτά χρειάζονται το χώμα και το χώμα χρειάζεται τα φυτά.

Τα φυτά δεσμεύουν άνθρακα από την ατμόσφαιρα και εμπλουτίζουν με αυτόν, ως οργανική ουσία (χούμο), το έδαφος. Στην συνέχεια, από αυτήν την οργανική ουσία ζουν όλοι οι μικροοργανισμοί του εδάφους.

Ο χούμος είναι το απαραίτητο συστατικό του εδάφους για την παραγωγή. Είναι, όμως και το συστατικό που εξαφανίζει η μοντέρνα γεωργία. Η βιοποικιλότητα του εδάφους μικραίνει και το καλορυθμισμένο οικοσύστημα διαλύεται.

Η μοντέρνα γεωργία καταστρέφει το χώμα πιο βαθιά από ποτέ. Το άροτρο και η φρέζα είναι απειλές για την υγεία του εδάφους.

Καθώς οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις μεγαλώνουν, μεγαλώνουν και τα αγροτικά μηχανήματα. Πατώντας πάνω στο έδαφος, αυτά τα τεράστια μηχανήματα το συμπιέζουν και το καταστρέφουν. Οι περίοδοι καλλιεργείας γίνονται μεγαλύτερες και έτσι καλλιεργούμε το χώμα όταν είναι υγρό ή πολύ ξερό καταστρέφοντάς το. Η παραγωγικότητα του εδάφους μειώνεται καθώς μειώνεται η διαπερατότητα του εδάφους από τον αέρα.

[bs-quote quote=”Η βιομηχανική καλλιέργεια σε τεράστια κλίμακα, δημιουργεί προβλήματα.
” style=”style-7″ align=”center”][/bs-quote]

Στην Ευρώπη, υπάρχουν εδάφη που τα τελευταία 40 ή περισσότερα χρόνια δεν έχουν δει παρά μόνον στάρι ή καλαμπόκι. Οι αποδόσεις πέφτουν. Οι αγρότες αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν ολοένα και περισσότερα λιπάσματα, χωρίς επιτυχία.

Οι σύγχρονες διατροφικές αλυσίδες επιβάλλουν μονοκαλλιέργεια σε τεράστια κλίμακα. Η αλληλεπίδραση φυτών – εδάφους καταστρέφεται.

Στην Καλιφόρνια, οι φυτείες και τα συστήματα των υπογείων υδάτων καταρρέουν.

Ο στόχος της βιομηχανικής γεωργίας είναι μόνον τα κέρδη. Όμως, ο στόχος της γεωργίας θα έπρεπε, εκτός από το κέρδος, να είναι η παραγωγή τροφίμων και με έναν αειφόρο τρόπο που συντηρεί την υγεία του εδάφους.

Εξάρτηση από Λιπάσματα και Φυτοφάρμακα

Η συνεχής χρήση μόνον ανόργανων λιπασμάτων, η κατάχρηση φυτοφαρμάκων καταστρέφουν τους πιο χρήσιμους οργανισμούς του εδάφους: τους γαιοσκώληκες. Στα εδάφη, που δεν κοπρίζονται, οι γαιοσκώληκες δεν βρίσκουν φαγητό.

Η χρήση μυκητοκτόνων σκοτώνει τους συμβιωτικούς μύκητες του εδάφους. Χωρίς συμβιωτικούς μύκητες, τα φυτά δεν μπορούν να απορροφήσουν φωσφόρο από το έδαφος.

Η γεωργία, έτσι, εξαρτάται από την χρήση φωσφορούχων λιπασμάτων. Όμως, η πρώτη ύλη για αυτά υπάρχει σε ελάχιστα μέρη στον κόσμο.  Τα εδάφη μας χάνουν την γονιμότητά τους και αυτό το καλύπτουμε, προσωρινώς, με την χρήση λιπασμάτων.

Τα λιπάσματα είναι σαν την ζάχαρη: δίνουν πολύ ενέργεια, αλλά όχι με διάρκεια. Δεν μπορείς να τρέξεις έναν Μαραθώνιο μόνον με ζάχαρη.

Επίσης, τα λιπάσματα δεν είναι αποδοτικά σε συνθήκες βιομηχανικής μονοκαλλιέργειας. Από κάθε 100 κιλά αζώτου που προσθέτουμε ως λίπασμα, τα 40 έως 60 πάνε αλλού. Δεν τα χρησιμοποιεί η καλλιέργεια.

Η βιομηχανική καλλιέργεια κάνει το έδαφος ένα αδρανές υπόστρωμα και οι ουσίες που προσθέτουμε με τα λιπάσματα, καταλήγουν στις θάλασσες, τα ποτάμια και τις λίμνες, μολύνοντάς τες. Μαζί μολύνουν και με άλλα βαρέα μέταλλα που τυχόν περιέχουν τα λιπάσματα, όπως το κάδμιο που βρίσκεται σε φωσφορούχα λιπάσματα. Το φαγητό μας θα περιέχει όλο και πιο πολύ κάδμιο στο μέλλον.

Τα λιπάσματα και τα πολλά φυτοφάρμακα τα χρησιμοποιούμε διότι έχουμε καταστρέψει την βιοποικιλότητα στα χωράφια μας. Η βιοποικιλότητα είναι αυτή που εμποδίζει τις ασθένειες να καταστρέφουν τα καλλιεργούμενα φυτά.

Στην σύγχρονη εποχή, εξισώνουμε την αγροτική παραγωγή με οποιαδήποτε άλλη παραγωγή. Το μοναδικό κριτήριο είναι η οικονομική αποτελεσματικότητα. Ξεχάσαμε τον λόγο για τον οποίον καλλιεργούμε.

Τι να κάνουμε;

Όμως, ο δρόμος είναι μπροστά μας: Αλλαγή στα είδη που καλλιεργούμε, καλλιέργεια με μειωμένη επεξεργασία εδάφους, περισσότερη ποικιλία στα καλλιεργούμενα είδη και ποιότητα αντί ποσότητας, μπορούν να μειώσουν την εξάρτησή μας από την ετήσια καλλιέργεια και την εξάρτηση από τα φυτοφάρμακα.

Για να διασφαλίσουμε το μέλλον μας, ως ανθρωπότητα, πρέπει να βασισθούμε στην γεωργία μικρής κλίμακος και την παραγωγή ποιοτικών διατροφικά προϊόντων με τρόπο που θα διατηρεί τα οικοσυστήματα και την υγεία των εδαφών.

Η όποιες επιδοτήσεις πρέπει να δίνονται σε αγρότες που διαχειρίζονται τα εδάφη τους και όχι σε μεγάλης κλίμακος ετήσιες μονοκαλλιέργειες.

Όλη η ζωή ξεκινά και τελειώνει στο έδαφος.

Μετάφραση – Απόδοση από το ντοκιμαντέρ της Deutsche Welle: “The Last Harvest“”

Υπήρξαν αρκετά προβλήματα. Η εκπαίδευση των αγροτών δεν έγινε με τους απαιτούμενους ρυθμούς. Δεν δόθηκε έμφαση στην εμπορία των προϊόντων. Το κρατίδιο αναγκάζεται να πληρώνει αυτό το κόστος της βιολογικής πιστοποιήσεως των αγροκτημάτων, καθώς τα σχεδόν 100€ που απαιτούνται για την αρχική πιστοποίηση και τα 17€ για την επέκταση της πιστοποιήσεως κάθε 3 έτη ανά εκτάριο (10 στρέμματα), είναι πολύ μεγάλο ποσό για τους αγρότες.

Η εξέλιξη της παραγωγής ήταν αναμενόμενη: τα πρώτα 3-4 χρόνια, οι αγρότες είδαν την παραγωγή τους να πέφτει σημαντικά. Αρκετοί νεότεροι παραγωγοί αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τελείως την γεωργία.

Όμως, μετά την αρχική πτώση, η παραγωγή, γενικώς, έχει επανέλθει στα ίδια περίπου επίπεδα. Τώρα, όμως, οι αγρότες παράγουν χωρίς το κόστος για φυτοφάρμακα και λιπάσματα. Στο παρακάτω διάγραμμα, φαίνεται η εξέλιξη της παραγωγής. Πρόβλημα υπάρχει στα μανταρίνια (τοπική ποικιλία του Σικκίμ)

Ταυτοχρόνως, ο τουρισμός έχει αυξηθεί πάνω από 25%, καθώς όλο και πιο πολλοί τουρίστες θέλουν να επισκεφθούν την περιοχή.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι έχει βελτιωθεί η υγεία των κατοίκων, πράγμα που δεν είναι δύσκολο να φαντασθεί κανείς, καθώς στην Ινδία η εφαρμογή των φυτοφαρμάκων δεν γίνεται με πιστή εφαρμογή των κανόνων ασφαλείας.

Οι αγρότες δεν είναι όλοι ευχαριστημένοι καθώς χρειάζονται καλύτερη πρόσβαση σε εκπαίδευση, σε βιολογικά λιπάσματα και στο εμπόριο. Το τοπικό χονδρεμπόριο αγροτικών προϊόντων δεν βελτίωσε τις τιμές που πληρώνει, τώρα που τα προϊόντα είναι πιστοποιημένα βιολογικά.  Το τζίντζερ, βασική παραγωγή της περιοχής, από 0,47€ το κιλό έπεσε στα 0,38€.

Το Σικκίμ είναι ένα ενδιαφέρον για όλον τον κόσμο πείραμα. Αν πετύχει, όπως μέχρι τώρα μοιάζει, θα δείξει τον δρόμο σε περιοχές σε όλον τον κόσμο. Οι φαρμακοβιομηχανίες έχουν να χάσουν πολλά και σίγουρα θα πολεμήσουν μία τέτοια εξέλιξη.